Columns

Eind 2024 verloor ik als freelance journalist mijn belangrijkste opdrachtgever. Een weg terug naar het bedrijfsleven dat ik in 2022 had verlaten, was er niet. De Russische oorlog tegen Oekraïne en de - geheel terechte - sancties blokkeerden mijn terugkeer naar een commerciële positie in de handel tussen Rusland en Duitsland. Zowel in praktische als ook in morele zin. Noodgedwongen hield ik uitkijk naar een nieuwe uitdaging in mijn geleerde beroep als tolk en vertaler.

Rob Savelberg maakte als correspondent in Duitsland Merkels moeilijke beginjaren mee, van de financiële crisis in 2007 tot haar motto 'Wir schaffen das' in 2015.

Oud-correspondent Margriet Brandsma maakte in Berlijn het tijdperk van kanselier Gerhard Schröder mee. Die had zijn verkiezingswinst van 2002 mede te danken aan zijn mediagenieke regenlaarzen, waarmee hij rondstapte in het overstroomde Saksische Elbegebied.

Voor oud-correspondent Hans Verbeek was het een droom die werkelijkheid werd: in 1998 kon hij zichzelf Duitsland-correspondent noemen. Hij maakte het begin van het nieuwe millennium mee in Berlijn. 

Heel wat uren heb ik begin dit jaar in de Regionalbahn van Enschede naar Münster gezeten. Het was meestal donker buiten, waardoor ik ondanks de 12 tussenstops niet veel van Noordrijn-Westfalen zag. Maar de boemel had nooit vertraging en ik reisde goedkoop. Dat bleek ik te danken te hebben aan de inspanningen van Nederlandse en Duitse regionale bestuurders. Die hebben de afgelopen 10 jaar veel bereikt voor mensen in het grensgebied.

In Duitsland staat aan het einde van je leven de Friedhofzwang. Als je dood bent, moet je een gereserveerde plek hebben op een kerkhof, zelfs al ben je slechts nog wat as in een urn: begraafplaatsdwang dus, letterlijk vertaald.

In Duitsland is het doodnormaal: gezonde maaltijden op de universiteit of op het werk voor een lage prijs. Waarom hebben we dat in Nederland nauwelijks?

Groot feest was het dit jaar in het Teutoburgerwoud: Hermann, het hoogste standbeeld van Duitsland, is jarig. Met zijn gevleugelde helm en een ferm opgeheven zwaard torent de soldaat al 150 jaar ver boven de bomen uit. In dit bos heeft hij volgens de overlevering in het jaar 9 na Christus bloeddorstige Romeinen verslagen en daarmee de Germaanse stammen verenigd.

‘Leef je nog?’, appte een vriendin mij. Ik opende de link die ze had doorgestuurd. ‘Fietser zwaargewond bij verkeersongeval in Hamburg-Rotherbaum’, schreef de lokale krant. De foto waarop de plaats van het ongeluk te zien was, herkende ik meteen: een brede straat met zeven banen vlak bij de universiteit waar je als fietser op een smalle strook rijdt, terwijl auto’s, bussen en vrachtwagens dicht langs je heen razen. Hier, en op talloze andere plekken in de stad ­had ik al zo vaak een bijna-doodervaring.

Bondskanselier Friedrich Merz kondigde deze zomer een ‘herfst der hervormingen’ aan. Tot nu toe is de herfst druilerig met vallende blaadjes en rottende infrastructuur. Het blijft opvallend hoezeer zowel de nieuwe als de oude bondsregering de economische situatie in Duitsland telkens onderschat. Deze columnist wenst nog niet mee te gaan in de herfstdepressie en ziet voorzichtige eerste tekenen van verandering.